به‌ بۆنه‌ی گیانبه‌ختكردنی ٤ ژینگه‌ پارێزی مه‌ریوان

به‌ داخه‌وه‌ ئه‌مڕۆ ٣ی خه‌رمانان ٤ هه‌ڵسوڕاوی ژینگه‌ پارێز له‌ كاتی كوژاندنه‌وه‌ی ئاگری دارستانه‌كانی نزیك ئاوای سه‌ڵه‌سی گیانیان به‌ختكرد. خه‌ڵكی ناوچه‌كه‌ ئه‌وه‌یان پشت راست كردوه‌ته‌وه‌ كه‌ ئاگره‌كه‌ له‌ لایه‌ن هێزه‌كانی كۆماری ئیسلامیه‌وه‌ بردراوه‌ته‌ دارستانه‌كه‌.

چوار كه‌س له‌ ئه‌ندامانی ژینگه‌ پارێزی چیای سه‌وزی مه‌ریوان به‌ ناوه‌كانی شه‌ریف باجوه‌ر، ئومید كۆنه‌پۆشی، ره‌حمه‌ت حه‌كیمینیا و محه‌مه‌د په‌ژوهی له‌م روداوه‌دا گیانیان به‌خت كردوه‌.

شه‌ریف باجوه‌ر، ژینگه‌پاڕێزی ناسراو جێ متمانه‌ی خه‌ڵك له‌ زۆر بواری دیكه‌دا هه‌ڵسوڕاو بوه‌.

محمود بهشتی لنگرودی كه‌ بۆ خۆی زیندانی سیاسیه‌ و ئێسته‌ له‌ به‌ندیخانه‌یه‌ ئه‌م نوسراوه‌یه‌ بۆ كاك شه‌ریف نوسیوه‌.

  دیوارهای اوین بلندتر، سیمانی‌تر و لعنتی‌تر شدند وقتی که خبر تراژیک مرگ شریف باجور و یارانش به گوشم رسید.

شریف مردی بود که شرافت خود را در ستیغ کوههای زاگرس، راه بلند رکاب زدن مریوان- تهران و در لهیب شعله های بلوط سوز و زندگی سوز کوهستان های غرب محک زده بود.

در زمانه حرافی های روشنفکرانه ،شریف در اعتراض به کشته شدن یک سگ و در دفاع از توله های آن اعتصاب غذا میکرد، در زمانه ی سلبریتی بازی ها و توریسم زلزله کرمانشاه، شریف تا اعماق زخم های پیرزنان سرپل و ازگله و ثلاث با پای پیاده رفت و ماند و هرگز برنگشت تا یک سلفی از آوار و زلزله از خودش منتشر کند.

کاک شریف خود صلح بود و مهربانی و آشتی و دیگردوستی.

براستی چگونه میتوان با این اندوه بزرگ کنار آمد؟!

شریف شرافت را رکاب میزد، آشتی را صدا میزد و فروتن و به دور از هیاهو به همگان درس ایثار و مهربانی می‌داد.

زندگی و مرگ شریف مصداق راستین ایثار بود و زندگی دوستی و آشتی.

این غم بزرگ را به تمام آزادی خواهان و صلح جویان ایران و بالاخص کردستان و دوستداران محیط زیست و نیز خانواده این قربانیان تسلیت عرض می‌کنم.

به امید روزی که دیگر نه خبری از دیوارهای بلند اوین باشد و نه از لهیب آتش جنگل های بلوط زاگرس… آن روز داستان شرافت و ایثار کاک شریف را در تمام مدارس ایران برای کودکانمان روایت خواهیم کرد.

محمود بهشتی لنگرودی

زندان اوین ۹۷/۶/۳

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*