از آموزگاران می آموزیم

علی اشرافی

1) روز چهارشنبه، ۷؍٦؍۹۷جلسه شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران با وزیر آموزش و پرورش در ساختمان اصلی وزارتخانه برگزار گردید.

2) فراخوان شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان: تحضن سراسری مغلمان روزهای یکشنبه و دو شنبه 22 و 23 مهر 97 در حال اجرا است.

***

سال تحصیلی ٩٧-٩٨آغاز شد. من به عنوان یک از بسیار معلم هایی که در همان “بهار آزادی!”  قربانی نه! گفتن خویش شد، و به اجبار کلاس را و دانش آموز را و آزادی را و وطن اش را یک جا وانهاد و اکنون آوارگی و شهروندی جهان را از سر می گذراند، پس از گذشت 39 سال هنوز اول مهر ماه و آغاز سال تحصیلی که می شود به حال و احوال آن سال ها و به گم شده ام بر می گردم. گر چه می دانم که در بر همان پاشنه­ی بی­پاشنه­گی می چرخد اما، باز هم در خیال شادم و با گوش جانم آن زنگ را – که نغمه ی شور زندگی بود، – می شنوم.

امسال، اما، این احساس زودگذر بود چرا گشایش که مدرسه ها با دو رخداد مهم روی گسل سر تا سری و فعال آموزش و پرورش جامعه را تکان داد و نشانه های فراوانی آشکار ساخت:

باور به وجود پتانسیل قوی بالقوه و نهفته در نهان و نهاد این برزگ ترین سازمان اجتماعی کار؛

باور به این که معلمان آگاهی و اراده و سازماندهی لازم برای تحقق و ممکن ساختن و فعلیت بخشیدن به قدرت و توان خفته در اعماق را دارند؛

کف نیازها، خواسته ها و مطالبات و حق و حقوق فردی و اجتناعی شان مثل همیشه روشن و بر حق است،

به شرایط و موقعیت دشوار مبارزه آگاه اند و اشکال مختلف آن را می شناسند و استفاده از همه ی گزینه ها از جمله مذاکره با وزیر آموزش و پرورش گرفته تا اعتصاب و تجصن و مقاومت در خیابان و زندان را حق خود می دانند و از آن به خوبی استفاده می کنند.

به جامعه به خصوص دانش آموزان و خانواده ها ی آن ها که نیمی از جامعه را در بر می گیرند نشان می دهند که آن چه می خواهند و گونه ای که مطالبه ی می کنند کاملا انسانی، و عدالت خواهانه است. تحقق و تأمین اهداف شان بخشی مهمی از حل بحران صنفی- آموزشی و اجتماعی است.

و نیز آشکار می شود که چگونه نقد آگاهانه ی سیستم غلط و ناکارای آموزش و پرورش و سیاست های آموزشی و نیز طرح مشکلات صنفی – معیشتی معلمان و نیز ارائه ی پیشنهادهای حد اقلی، سال ها است که از سوی رژیم فقط یک پاسخ گرفته است: پرونده سازی، امنیتی کردن پرونده ها، سرکوب و دستگیری و تبعید و محکومیت به زندان های طولانی مدت.  پاسخی که جز بن بست فعالیت ها و ادامه ی وضعیت غیرانسانی و غیر قابل تحمل موجود و و تشدید بحران های جامعه نتیجه ای نداشته است.

پیام ها و کلیپ های شرکت در و حمایت پر شور از تحضن دو روزه ی شما معلمان در شبکه های اجتماعی نشان می دهد که دانش آموزان و خانواده ها و دیگر تشکل ها، پیام شما را گرفتند و رژیم دچار خود زنی خواهد شد اگر در برابر حرکت شما بایستد و یا راه پیشتر را برود.  مسؤلیت همه چیز بستگی به اقدام او دارد حتا، پیامدهای برخوردهای سوء به تحصن.

 انسجام درونی معلمان و همبستگی و حمایت فعالین اجتماعی و تشکل های کارگری از این تحصن ستودنی و نوید بخش روشنیِ افقِ رهایی است. دانش آموزانتان از شما درس زندگی آموختند.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*