حضور نیروهای امنیتی در تجمع معلمان معترض مریوان؛ گفت‌وگو با شعبان محمدی

مەریوان

هاوری یوسفی

روز پنج‌شنبه ٢٢ مهر ١٤٠٠، به دنبال فراخوان «شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران»، معلمان شاغل و بازنشسته کشور در اعتراض به عدم اجرای رتبه‌بندی، هم‌سان‌سازی حقوق برای معلمان بازنشسته و نقض حقوق دانش‌آموزان در حوزه آموزش، در مقابل اداره آموزش و پرورش بسیاری از شهرهای ایران تجمع کردند.

شورای هماهنگی با انتشار قطعنامه پایانی خود و قرائت آن از سوی اعضا در تجمع اعتراضی معلمان شاغل و بازنشسته در بیش از ٣٣ شهر ایران، تاکید کرده است که در صورت بی‌توجهی حاکمیت به خواسته‌ها و مطالبات‌شان، اعتراضات فرهنگیان کشور به شکل گسترده‌تری ادامه خواهد داشت.

با «شعبان محمدی»، معلم بازنشسته و عضو شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران در این‌باره گفت‌وگو کرده‌ایم. او علاوه بر عضویت در شورای هماهنگی، عضو «انجمن صنفی معلمان مریوان»، از انجمن‌های زیرمجموعه این شورا نیز هست.

***

به گفته شعبان محمدی، محورهای اصلی تجمع اعتراضی معلمان شاغل و بازنشسته روز ٢٢ مهر ١٤٠٠، مطالبه سه اصل رتبه‌بندی معلمان، هم‌سان‌سازی حقوق برای معلمان بازنشسته و لغو خصوصی‌سازی آموزش یا دفاع از حقوق دانش‌آموزان با تاکید بر آموزش رایگان، عادلانه و باکیفیت بود.

او با اشاره به وضعیت شکننده اقتصادی ایران، به‌ویژه در شرایط کرونایی دو سال گذشته، معتقد است در طول چهار دهه گذشته، فرهنگیان شاغل و بازنشسته کشور هیچ‌گاه تا این اندازه فشارهای طاقت‌فرسای اقتصادی و تنگنای معیشت را تجربه نکرده‌اند. از این نظر، نخستین خواست معلمان شاغل، بهره‌مندی از حقوق و مزایای حداقل ۸۰ درصد حقوق و مزایای اعضای هیات علمی دانشگاه و رد قاطعانه افزایش ساعت کار معلمان از ٢٤ ساعت به ٣٠ ساعت است.

محمدی می‌گوید بازنشستگان علاوه بر اجرای کامل «قانون مدیریت خدمات کشوری»، خواستار هم‌سان‌سازی حقوق معلمان بازنشسته به ‌طور کامل هستند: «دولت علاوه بر عدم پرداخت معوقه و بدهی بازنشستگان، حتی پاداش پایان خدمت سال گذشته (١٣٩٩) آن‌ها را نیز پرداخت نکرده و از این بابت به آن‌ها بدهکار است. بدهی دولت به معلمان بازنشسته در حالی است که نرخ تورم به شدت افزایش یافته و ارزش پول ملی هم کاهش پیدا کرده است. این شکاف عمیق میان درآمد و هزینه، در حال بلعیدن اکثر مزدبگیران کشور، به ویژه فرهنگیان است.»

این معلم بازنشسته ضمن اشاره به اهمیت فراگیر مطالبه سوم، یعنی لغو خصوصی‌سازی آموزش، دفاع از حقوق دانش‌آموزان با تاکید بر آموزش رایگان، عادلانه و باکیفیت را برای اکثریت مردم کم‌درآمد ایران که در تنگنای اقتصادی فعلی کشور قرار گرفته‌اند، مبرم و حیاتی می‌داند.

او می‌گوید: «آموزش رایگان برای دانش‌آموزان عملا به معنای دفاع از اکثریت مردم کم‌درآمد و اقشار آسیب‌پذیر، از جمله کارگران است. چون بسیاری از آن‌ها به خاطر جولان مرگبار کرونا در کشور طی دو سال گذشته و نداشتن دسترسی به تبلت، گوشی‌های هوشمند و اینترنت مناسب، از فرایند آموزش آن‌لاین محروم شده‌اند. تاکنون هم بسیاری از مردم، به ‌ویژه مردم مناطق محروم و توسعه‌ نیافته، از جمله کردستان، از ادامه تحصیل و حضور در کلاس‌های آن‌لاین محروم بوده‌اند. از سوی دیگر، دولت به جای تقویت و حمایت‌ از نهادهای آموزشی خود، با خصوصی‌سازی مدارس و نهادهای آموزشی کشور، عملا بسیاری از مردم ایران را از موهبت آموزش بی‌نصیب کرده است. گفتنی است که نداشتن توانایی مالی مردم برای تهیه لوازم آموزش آن‌لاین و یا امکان ثبت‌نام فرزندان‌شان در مدارس خصوصی، عملا جامعه را به ورطه هولناک بی‌سوادی فراگیر و سراسری در جامعه سوق می‌دهد.»

روز گذشته، تجمع اعتراضی معلمان شاغل و بازنشسته در بیش از ٣٣ شهر ایران برگزار شد اما حضور صدها نفر از فرهنگیان مریوان در تجمع اعتراضی مقابل آموزش و پرورش این شهر، بازتاب گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها داشت.

شعبان محمدی با اشاره به حمایت و استقبال جامعه فرهنگیان کشور از فراخوان شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، در رابطه با حضور گسترده فرهنگیان مریوان در تجمع اعتراضی روز گذشته به «ایران‌وایر» گفت: «تجمع اعتراضی فرهنگیان مریوان از ساعت ١٠ صبح تا ١٢ ظهر ادامه داشت. اگرچه آمار دقیقی از حضور معترضان در دست نيست اما حدود هزار تا هزار و ٢٠٠ نفر از معلمان زن و مرد شاغل و بازنشسته در این کارزار شرکت کردند. حضور چشم‌گیر و وسیع مردم مریوان در واقع نشان‌گر خشم فرهنگیان جان‌ به لب رسیده از عدم توجه مسوولان مربوطه به خواست و مطالبات آن‌ها است.»

او در رابطه با برخورد نهادهای امنیتی مریوان با معترضان در مریوان گفت: «قبل و بعد از برگزاری تجمع اعتراضی، تا جایی که خبر دارم [تا لحظه تنظیم این گزارش]، کسی از سوی نهادهای امنیتی بازداشت و یا احضار نشده است. چون انجمن صنفی مریوان قبل از برگزاری تجمع اعتراضی، با صراحت هرچه تمام به مدیریت آموزش و پرورش مریوان اعلام کرد مادامی که اعتراضات ما صنفی و نه سیاسی است، در صورت دخالت نیروهای امنیتی، اعتراضات ما به وسط شهر (چهارراه شبرنگ) کشیده خواهند شد.»

محمدی با اشاره به تجمع اعتراضی گسترده فرهنگیان کشور در سوم مهر١٤٠٠ به مناسبت آغاز سال تحصیلی گفت: «تعدادی از همکاران ما در شهرهای سروآباد و مریوان چند روز قبل از برگزاری تجمع اعتراضی سوم مهر، از سوی نیروهای امنیتی این دو شهر احضار و به آن‌ها هشدار داده شد که از حضور در کارزار اعتراضی معلمان خودداری کنند و عملا آن‌ها را از فعالیت و سازمان‌دهی اعتراضات منع کردند.»

او اما چگونگی برخورد فرهنگیان مریوان با نیروهای امنیتی در تجمع اعتراضی روز گذشته را تحسین‌برانگیز و شایان توجه می‌داند.

به گفته این معلم بازنشسته، نیروهای امنیتی قبل از حضور معترضان، در محل تجمع مستقر شده و حتی حین برگزاری مراسم، به میان معترضان آمده و از آن‌ها فیلم‌برداری کرده‌ بودند: «مردم هیچ حساسیتی نسبت به حضور آن‌ها نداشتند. حتی برخی از فرهنگیان به آن‌ها می‌گفتند بیایید نزدیک‌تر و از مردم فیلم‌برداری کنید تا ببینید مطالبات ما صنفی و اجتماعی است. به آن‌ها گفتیم مطالبات ما نه تنها مطالبات فرهنگیان بلکه مطالبات عمده مردم ایران، از جمله شما و فرزندان‌تان است. حتی برخی از معترضان به آن‌ها می‌گفتند چرا گوش به فرمان حکومت استبدادی شده‌ و برای سرکوب ما آمده‌اید؟ مگر تحقق خواسته‌ها و مطالبات ما دفاع از حقوق شما و فرزندان‌تان نیست، پس چرا شما هم به صف ما نمی‌پیوندید؟»

محمدی در رابطه با قدرت و توان مسوولان مربوطه کشور برای حل بحران‌های حوزه آموزش و تحقق مطالبات فرهنگیان معتقد است: «اغلب مراجع زیرمجموعه وزارت آموزش و پرورش توانایی اقدام عملی جهت رسیدگی به خواست فرهنگیان به عنوان بدنه خود را ندارند و به نظر می‌رسد اجرای بخش‌نامه‌ها و دستورات مراجع بالاتر بر مطالبات و خواسته‌های ما تقدم دارند. عروج اعتراضات فرهنگیان و فراگیر شدن آن‌ها در اغلب شهرهای ایران، بی‌شک نشان‌گر عجز و عدم توانایی دولت در حل مشکلات اقتصادی و خواست برحق آن‌ها است.»

شعبان محمدی گفت در صورت ادامه رویه بی‌اعتنایی مقامات و مسوولان مربوطه در قبال خواسته‌های فرهنگیان، احتمال برگزاری تجمع اعتراضی گسترده‌تر از سوی معلمان شاغل و بازنشسته را نزدیک می‌داند: «جامعه فرهنگیان چون معتقد است که اعتراضاتش هم‌سو با اعتراضات کارگران و اقشار کم‌درآمد جامعه است، حمایت و دعوت از دیگر اقشار جامعه برای پیوستن به تجمع اعتراضی گسترده‌تر را ضروری می‌داند. چون عمیقا باور دارد که هم‌گرایی میان اعتراضات کارگران و فرهنگیان، رفع ستم، تبعیض و نابرابری را در پی خواهد داشت.»

وەڵامێک بنووسە

پۆستی ئەلکترۆنیکەت بڵاو ناکرێتەوە . خانە پێویستەکان دەستنیشانکراون بە *